Καθώς η όμορφη κοιλάδα γύρω μου σκεπάζεται από μια απαλή ομίχλη και ο μεσημεριανός ήλιος φωτίζει μόνο τις κορυφές του πυκνού φυλλώματος των δέντρων, αφήνοντας ελάχιστες αχτίδες να διαπεράσουν το εσωτερικό τους, ξαπλώνω μέσα στα ψηλά χόρτα, δίπλα στο κελαριστό ρυάκι. Εκεί, τόσο κοντά στη γη, ανακαλύπτω χιλιάδες άγνωστα φυτά. Ακούω το αδιάκοπο βουητό του μικρού κόσμου που ζει ανάμεσα στα στελέχη των φυτών και εξοικειώνομαι με τις αμέτρητες, απερίγραπτες μορφές των εντόμων και των μυγών.
Τότε αισθάνομαι την παρουσία του Παντοδύναμου, που μας δημιούργησε κατ’ εικόνα Του, και την πνοή εκείνης της παγκόσμιας αγάπης που μας περιβάλλει, μας στηρίζει και μας διατηρεί, καθώς αιωρείται γύρω μας μέσα σε μια αιώνια μακαριότητα. Και τότε, φίλε μου, όταν το σκοτάδι σκεπάζει τα μάτια μου και ο ουρανός μαζί με τη γη μοιάζουν να κατοικούν μέσα στην ψυχή μου, απορροφώντας κάθε της δύναμη όπως η μορφή μιας αγαπημένης γυναίκας, με κυριεύει μια βαθιά λαχτάρα. Μακάρι να μπορούσα να αποδώσω με λόγια αυτές τις σκέψεις, να αποτυπώσω στο χαρτί όλη αυτή τη ζωντάνια και τη θερμότητα που πλημμυρίζει το είναι μου, ώστε να γίνει καθρέφτης της ψυχής μου, όπως η ψυχή μου είναι καθρέφτης του άπειρου Θεού.
Αχ, φίλε μου… Είναι περισσότερο απ’ όσο μπορώ να αντέξω. Λυγίζω κάτω από το μεγαλείο αυτών των οραμάτων. Μια θαυμαστή γαλήνη έχει κατακλύσει ολόκληρη την ψυχή μου, όπως εκείνα τα γλυκά ανοιξιάτικα πρωινά που απολαμβάνω με όλη μου την καρδιά. Είμαι μόνος και νιώθω όλη τη μαγεία της ύπαρξης σε αυτόν τον τόπο, που μοιάζει να δημιουργήθηκε για την ευδαιμονία ψυχών σαν τη δική μου.
Είμαι τόσο ευτυχισμένος, αγαπημένε μου φίλε, τόσο απορροφημένος από τη γλυκιά αίσθηση της ήρεμης ύπαρξης, ώστε παραμελώ ακόμη και τα ταλέντα μου. Αυτή τη στιγμή δεν θα μπορούσα να χαράξω ούτε μία γραμμή· κι όμως, ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα μεγαλύτερος δημιουργός απ’ όσο νιώθω τώρα.
Και πάλι, όταν η πανέμορφη κοιλάδα σκεπάζεται από την απαλή της ομίχλη και ο μεσημεριανός ήλιος αγγίζει μόνο τις κορυφές του αδιαπέραστου φυλλώματος, ενώ λίγες μόνο αχτίδες βρίσκουν τον δρόμο τους προς το εσωτερικό του δάσους, ξαπλώνω στα ψηλά χόρτα, δίπλα στο κελαριστό ρυάκι. Εκεί, αγγίζοντας σχεδόν τη γη, ανακαλύπτω αμέτρητα άγνωστα φυτά. Ακούω το βουητό του μικρού κόσμου ανάμεσα στους βλαστούς και γνωρίζω τις αμέτρητες, απερίγραπτες μορφές των εντόμων. Τότε αισθάνομαι την παρουσία του Παντοδύναμου και την πνοή της οικουμενικής αγάπης που μας περιβάλλει και μας στηρίζει μέσα στην αιωνιότητα της ευδαιμονίας. Και όταν το σκοτάδι σκεπάζει τα μάτια μου και ο ουρανός με τη γη μοιάζουν να κατοικούν μέσα στην ψυχή μου, τότε εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μπορούσα να αποτυπώσω στο χαρτί όλα όσα ζουν τόσο έντονα και τόσο ζεστά μέσα μου.