Περιοδεία Ελλάδας Print E-mail

Με τις δυο πλέον πρόσφατες παραγωγές της «Η Καμπύλη της Ευτυχίας» και «Μη Σκοτώνεις τη Μαμά» η ΕΘΑΛ επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη και τη Καβάλα το Δεκέμβριο του 2007. Οι 5 παραστάσεις είχαν μεγάλη επιτυχία. Aναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από κριτικές εφημερίδων σε Καβάλα και Θεσσαλονίκη...

 

Με τις δυο πλέον πρόσφατες παραγωγές της «Η Καμπύλη της Ευτυχίας» και «Μη Σκοτώνεις τη Μαμά» η ΕΘΑΛ επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη και τη Καβάλα το Δεκέμβριο του 2007. Οι 5 παραστάσεις είχαν μεγάλη επιτυχία. Aναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από κριτικές εφημερίδων σε Καβάλα και Θεσσαλονίκη...

ΚΑΒΑΛΑ - "Μη Σκοτώνεις τη Μαμά": KΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΕΣ...
Της Βούλας Δεληγιάννη
Η σκηνοθέτιδα Μαρία Μανναρίδου-Καρσερά και οι τέσσερις ερμηνεύτριες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ποικίλες δυσκολίες. Από τις παράξενες στιγμές των παιδικών παιχνιδιών, μέχρι τις συχνές μετακινήσεις στο χρόνο και τις διαφοροποιήσεις του λιτού σκηνικού, αλλά κυρίως πάλεψαν με τον περίπλοκο ιστό των διαπροσωπικών σχέσεων. Η έλλειψη δράσης που χαρακτηρίζει το έργο, εμπεριέχει τον κίνδυνο της δραματικής ισοπέδωσης. Οι ηθοποιοί με τη σύμπραξη της σκηνοθέτιδας, αντιμετώπισαν γενναία τις ιδιομορφίες του έργου, πετυχαίνοντας τη θεατρική πραγμάτωση του.

Φωτογραφικό υλικό:

Τη συμπάθεια των θεατών κέρδισε αβίαστα η μητριαρχική φιγούρα της Ντόρις- Πατρίτσιας Πεττεμερίδου, με την ώριμη σοφία της και την πικρή γνώση, αλλά συχνά και τη σαρκαστική θέαση της γυναικείας μοίρας. Ανάλαφρη, άνετη, αισιόδοξη και ζωντανή στην παιδική της υπόσταση στάθηκε η Κατερίνα Καζαντζή στο ρόλο της εγγονής Ρόζι. Η εξαίρετη ’ννα Παπαγεωργίου ως κόρη Τζάκι υλοποιεί με επιτυχία τη μεταμόρφωση της ηρωίδας της, από επαναστατημένη έφηβο σε πετυχημένη επιχειρηματία στον τομέα της τέχνης. Η Μάργκαρετ της ’ντρης Ευμήδου, άψογη στο ρόλο της συμβιβασμένης κόρης και μητέρας, που έχει πληρώσει ένα υψηλό τίμημα στη ζωή της.

Το έργο της Σάρλοτ Κήτλυ «My mother said I never should» πρωτοπαίχτηκε το 1987 στο Royal Court Theatre της Αγγλίας και θεωρήθηκε υπόδειγμα θεατρικής γραφής της νέας γενιάς. Έπειτα, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και παρουσιάστηκε από θιάσους σε όλο τον κόσμο.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - εφημερίδα "Θεσσαλονίκη": ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ (ΕΘΑΛ). ANTΡΕΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Δύο παραστάσεις σίγουρα δεν αρκούν προκειμένου να διαμορφώσει κάποιος πλήρη εικόνα για έναν θεατρικό οργανισμό.
της Ζωής Βερβεροπούλου

Μπορούν όμως, αν είναι μελετημένα διαλεγμένες, να δώσουν ένα στίγμα, να υπαινιχθούν άποψη, να διαγράψουν -έστω αδρά- ένα σκηνικό προφίλ ή μια πολιτική ρεπερτορίου. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τις παραγωγές της κυπριακής ΕΘΑΛ (είχαν βέβαια προηγηθεί το 2005 οι «Επικίνδυνες μαγειρικές»), οι οποίες παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη για ένα διήμερο η καθεμιά.

Οι δύο παραγωγές της Εταιρείας Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού από την Κύπρο («Η καμπύλη της ευτυχίας» και «Μη σκοτώνεις τη μαμά») άφησαν πίσω τους ζεστές εντυπώσεις και, αν ο χρόνος διαμονής τους παρατεινόταν, θα είχαν, πιστεύουμε, ευρεία αποδοχή από το κοινό της πόλης. Και αυτό γιατί αμφότερες αφορούσαν τον μέσο θεατή, χωρίς να αποκλείουν τον μυημένο: ήταν ευχάριστες, προσιτές, αλλά και με ποιοτικές σταθερές στο είδος της η καθεμιά.

Εδουάρδο Γκαλάν & Πέδρο Γκόμεθ, «Η καμπύλη της ευτυχίας» - σκηνοθεσία Μηνάς Τίγκιλης Εγκαταλελειμμένος από τη γυναίκα του, σε προκλιμακτηριακή φάση, χοντρός και φαλακρός. Επιπλέον, μες στην κατάθλιψη και χωρίς έμπνευση για το τηλεοπτικό σενάριο που πρέπει επειγόντως να παραδώσει στον σκηνοθέτη του. Πόσο δυσχερέστερες μπορούν να γίνουν οι περιστάσεις για τον απελπισμένο Κίνο; Θα γίνουν, όταν η πρώην σύζυγος τον πιέσει να πουλήσει το ως τότε σπίτι τους και να της δώσει τα μισά χρήματα. Τρεις αγοραστές θα διεκδικήσουν το οίκημα, ζαλίζοντας με τις προσφορές και τα επιχειρήματά τους τον ταλαίπωρο παρατημένο, για τον οποίο η πώληση του σπιτιού σημαίνει την οριστική ρήξη με το έγγαμο παρελθόν του. Στο πλαίσιο της συναλλαγής, ωστόσο, οι τέσσερις άντρες θα έρθουν κοντά, θα διαπιστώσουν κοινά προβλήματα και κοινές ανασφάλειες, θα διαφωνήσουν, αλλά και θα στηρίξουν ο ένας τον άλλον. Κυρίως όμως θα μιλήσουν για γυναίκες, θα τις κακολογήσουν και θα τις νοσταλγήσουν, για να περάσουν, ενώνοντας τις μοναξιές τους και συγκατοικώντας εντέλει, από το σχήμα του ζεύγους στο σχήμα της παρέας. Ώσπου να αρχίσει και πάλι η αντίστροφη πορεία...

«Η καμπύλη της ευτυχίας» είναι μια χαριτωμένη κωμωδία ισπανικής προέλευσης -κάτι σαν το «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαΐδη-Χαβιαρά στην αντρική εκδοχή του και με γουντιαλενικούς απόηχους-, η οποία υπερβαίνει την κατά τόπους σεναριακή ή τηλεοπτικίζουσα αισθητική της, «πειράζοντας» τη γραμμικότητα της πλοκής, σε έναν φιλοπαίγμονα μικροπειραματισμό με τη θεατρική φόρμα και την αντίληψη του θεατή. Οι εύστοχοι διάλογοι -ρέουσα η μετάφραση της Νάνας Παπανικολάου- και οι ζωντανοί, σύγχρονοι χαρακτήρες του έργου αναδεικνύονται πλήρως από την εύρυθμη, «εργονομική» σκηνοθεσία του Μηνά Τίγκιλη, ο οποίος επιτρέπει να στάξουν οι φυσικοί χυμοί του κειμένου, προσθέτοντάς του μια επιπλέον σκανταλιάρική νότα: το εγκιβωτίζει σε περίσταση πρόβας (θέατρο εν θεάτρω) και το πράττει διακριτικά και με χιούμορ, προσαυξάνοντας έτσι τη λειτουργικότητα της κωμωδίας.

Αβίαστα αστείος, ο Κώστας Καζάκας (Κίνο) ξεχωρίζει πλάθοντας έναν αξιολάτρευτο looser, ενώ και οι Αντώνης Λαπηθιώτης (Φερ), Μανώλης Μιχαηλίδης (Χαβιέρ) και Μιχάλης Έλληνας (Μανουέλ) συντονίζονται κεφάτα με τις αναπνοές της γραφής και της σκηνοθεσίας, σκιαγραφώντας συμπαθείς άρρενες ηττημένους των σχέσεων, καθώς και την ιλαροτραγωδία τους.

Σάρλοτ Κήτλυ, «Μη σκοτώνεις τη μαμά» - σκηνοθεσία Μαρία Μανναρίδου-Καρσερά Μας το πρωτοσύστησε η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» το 1995. Στην κυπριακή του επανανάγνωση, αναπλαισιώθηκε και λειτούργησε αντιστικτικά αλλά και συμπληρωματικά με την «Καμπύλη της ευτυχίας», ευνοώντας τη σύγκριση σε τρία κυρίως πεδία: τη θεματική, τους ήρωες και το κειμενικό είδος και ύφος. Ο λόγος για το «Μη σκοτώνεις τη μαμά», γραμμένο τη δεκαετία του '80 από τη Βρετανίδα Σάρλοτ Κήτλυ και μεταφρασμένο σε ευέλικτα ελληνικά από την Έφη Σταμούλη.

Πρόκειται για μια γλυκόπικρη, γεμάτη ευαισθησία σπουδή στη θηλυκή υπόσταση και στην πορεία της γυναίκας του 20ού αιώνα προς την κοινωνική και συναισθηματική ολοκλήρωση. Εργαστηριακό δείγμα, τέσσερις γυναίκες με πρωτοβάθμια συγγένεια (γιαγιά, μητέρα, κόρη, εγγονή), πάνω στις οποίες εφαρμόζονται τεχνικές λεπτής παρατήρησης και ανθρωπογνωστικής ανατομίας. Ο έρωτας και το αντρικό φύλο, η οικογένεια και η καριέρα, η υπέρβαση των παραδοσιακών ρόλων και στερεοτύπων, ο αγώνας με τον εαυτό και με τους άλλους, βρίσκονται στο επίκεντρο της γραφής της Κήτλυ. Κυρίως όμως φαίνεται να την απασχολεί ο δεσμός μητέρας-κόρης με όλο το μεγαλείο και την ψυχαναλυτική πολυπλοκότητά του, η ασύγκριτη δυναμική του, το βάρος και η ευλογία του, το βάθος και τα όριά του. Η συγγραφέας πηγαινοέρχεται μαστορικά στο παρελθόν και το παρόν των ηρωίδων της, εννοώντας τη χρονική αλληλουχία ως τεθλασμένη και αποκαλύπτοντας έτσι σταδιακά τα κρισιμότερα επεισόδια της ζωής τους, τα δίκτυα των σχέσεων και ένα ένα τα κλειδιά της πλοκής. Η δομική αυτή επιλογή πυκνώνει και αναδεικνύει δραστικά το περιεχόμενο του έργου, καθώς παρέχει στον θεατή διαχρονική, αλλά και συγχρονική εποπτεία του γυναικείου βίου, ενώ πράξεις και αποφάσεις, μυστικά, λάθη και τραύματα φωτίζονται στη γένεση όσο και στην προοπτική τους.

Η Μαρία Μανναρίδου-Καρσερά δεξιώθηκε το καλογραμμένο κείμενό της με τεταμένα αντανακλαστικά, ξεδίπλωσε περίφροντις τις πτυχές του και με τα απλά της μέσα αναμετέδωσε ατόφιες την υφή και την αλήθεια του, την οδύνη και την τρυφεράδα του. Πολύ ενδιαφέρουσες ως γραφή, σκηνοθεσία και υπόκριση υπήρξαν οι εμβόλιμες σκηνές των κοριτσίστικων παιχνιδιών, όπου σε ένα αχρονικό-ονειρικό περιβάλλον συναντιούνται σε παιδική ηλικία και οι τέσσερις γυναίκες της οικογένειας, αναδιφώντας, με όλη την αθωότητα και τη σκληρότητά τους, τα μυστήρια των μεγάλων, της σεξουαλικότητας και του θανάτου. Ξεκάθαρες και διακριτές προσωπικότητες, σημαδεμένες από τα αιώνια γυναικεία διλήμματα, φιλοτέχνησαν οι Κατερίνα Καζαντζή (μια ολοζώντανη Ρόζι), Άντρη Ευμήδου (Μάργκαρετ) και Άννα Παπαγεωργίου (Τζάκι), ξεχωριστή μνεία όμως αξίζει στην Πατρίτσια Πεττεμερίδου (γιαγιά Ντόρις) για τη θεατρική φινέτσα και την ευγένεια της παρουσίας της. Μια πραγματική κυρία της σκηνής.